Üstat Necip Fazıl Kısakürek Sakarya Türküsü şiirinde; “Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;Oluklar çift, birinden nur akar, birinden kir.Akışta demetlenmiş, büyük, küçük, kâinat”demekte.
Gerçekten de yaşadıklarımıza bakıldığında her şeyde ve her yerde“Oluklar çift ve olukların birinden nur akarken, birinden kir akmakta.”
İnsan dediğimiz varlık ve insanlıkta bu iki ayrı oluğun kesiştiği yer.
Birinden nur akar;sevgi, şefkat, merhamet, hoş görü, vicdan, iyilik, dayanışma…
Diğerinden kir akar; hırs, öfke, nefret, bencillik, hatta bazen bile isteye yapılan kötülük…
Bu iki oluk; aynı insanda, aynı toplumda, aynı dünyada, hatta bazen aynı anda yan yana bulunur.
Asıl mesele hangisini daha iyi beslediğimizdir.
Sosyal hayatın her anında bu nura ve kireşahit oluyoruz.
Trafikte yol verenle kornaya abanıp öfke saçanlar,
Yere düşeni kaldıranla görmezden gelenler,
Elindeki çöpü çöp kovası görünceye kadar saklayanla sokağa atanlar,
Canlılara zarar verenler ve yaşatanlar,
Elindekini paylaşanla stoklayanlar,
Hepsi aynı dünyada, aynı kıtada,aynı şehirde, aynı mahallede, aynı ailede veaynı çağda yaşar.
Demek ki iyilik ya da kötülük sadece şartların değil, biraz da tercihlerin sonucudur.
Kötülüğü sadece “kötü insanlar” yapar diye düşünmek de kolaycı bir rahatlıktır.
Çoğu zaman toplumda kötülük sıradanlaşarak yayılır.
Sessiz kalmak, görmezden gelmek, “bana dokunmayan yılan…” demek de o kirli oluğa küçük bir katkıdır.
İyilik ise çoğu zaman zahmet ister. Empati kurmak, paylaşmak, hak gözetmek, gerektiğinde risk almak, bedel ödemek.
Toplumların ahlaki iklimi de bireylerin bu tercihlerinden oluşur.
Eğer bir toplumda iyilik görünür ve değerli kılınırsa nur akan oluk veya oluklar güçlenir.
Ama çıkarcılık, hoyratlık ve kutuplaşma ödüllendirilirse bu sefer de kir veya kir olukları çoğalır.
Bu yüzden sadece iyi olmak yetmez; iyiliği yaymak, iyiliği savunmak, iyilikten yana olmakve iyiliğiörneklemek gerekir.
İyiliğin ve kötülüğün bulaşıcı olduğu unutulmamalı
Bir tebessüm, küçük bir yardım, adil bir tutum dalga dalga yayılabilir.
Kötülük de öyledir; kabalık kabalığı, kin kini, nefret nefreti çağırır.
Hangi zincirin ilk halkası olacağımız ise çoğu zaman bizim elimizdedir.
Mesele insanın içindeki bu iki oluğu tamamen yok etmek değilzaten bu mümkün de değil.
Asıl mesele, nur akan oluğun musluğunu sürekli açık tutmak,
Kir akan musluğu ise mümkün olduğunca daraltmak veya kapalı tutmaktır.
Çünkü “insanlık”kendi aydınlığı ile karanlığı arasında bitmeyen bir irade ve mücadelenin adıdır.
Ezcümle;
Sonuçta bu hayatta herkes kendi oluğunun bekçisidir. Ve hayatında hangi akışın çoğalacağı, tek tek kendi tercihlerinin toplamından ibarettir…
Bu vesile ile birkaç gün sonra eda edeceğimizRamazan ayının bütün Müslümanlara, Ülkemize, bölgemize tüm dünyaya; huzur, barış ve kardeşlik getirmesini ve herkesin “nur oluğundaki akışının artması ve taşması” dileklerimle...
